Dasar Pentadbiran

Dasar pemerintahan diterima daripada Panglima Agung Japanese Southern Army. Pada peringkat awal, Tanah Melayu digabungkan dengan Sumatera di bawah satu pentadbiran bagi membentuk Kawasan Pertahanan Khas di bawah pasukan tentera Jepun ke-25 yang berpusat di Singapura.

Pada April 1944, pentadbiran Tanah Melayu dan Sumatera diasingkan kerana perbezaan sistem politik dan ekonomi yang ketara di bawah British dan Belanda sebelum perang. Sumatera diletakkan di bawah tentera Jepun ke-25 yang berpusat di Bukit Tinggi, manakala Tanah Melayu di bawah tentera Jepun ke-29 yang berpusat di Taiping, Perak.

Singapura diasingkan daripada Tanah Melayu dan dikenali sebagai Syonan-to, manakala Tanah Melayu dikenali sebagai Malai Baru. Empat negeri Melayu utara, iaitu Perlis, Kedah, Kelantan, dan Terengganu dipindahkan ke bawah pentadbiran kerajaan Thailand.

Sarawak, Sabah, dan Brunei digabungkan menjadi satu unit pentadbiran iaitu Kita Boruneo, diketuai oleh Gabenor Jeneral dan diletakkan di bawah pasukan tentera Jepun ke-37 yang berpusat di Kuching.

Kempeitai ialah pasukan polis tentera yang bertindak ganas, kejam, menyeksa, dan membunuh sesiapa yang disyaki menentang pentadbiran tentera Jepun.

Dasar terhadap Raja-raja Melayu dan Kepimpinan Tempatan

Raja-raja Melayu diiktiraf sebagai ketua dalam hal ehwal agama Islam dan adat Melayu. Mereka diberikan bayaran pencen seperti sebelum perang, tetapi kedudukan sultan diletakkan di bawah pengawasan Gabenor Jepun. Pengiktirafan ini dibuat semasa persidangan Raja-raja Tanah Melayu dan Sumatera di Singapura pada Januari 1943.

Bagi mengatasi kekurangan pegawai serta mendapatkan sokongan penduduk, Jepun memberi peluang kenaikan pangkat kepada pemimpin tempatan yang berpendidikan dan berpengalaman. Jepun juga menubuhkan Koa Kunrenjo di Singapura, Melaka, dan Pulau Pinang untuk melatih serta menanam semangat memperjuangkan cita-cita politik Jepun.

Dasar Ekonomi

Akibat kemelesetan ekonomi, Jepun melaksanakan Sistem Ekonomi Kawalan. Jepun memperkenalkan Rancangan Pengeluaran Lima Tahun dan Jawatankuasa Penyelidikan Bahan untuk mengawal selia pelupusan barangan dan menyelidik kegunaan baharu sumber tempatan.

Jepun juga memperkenalkan Rancangan Perindustrian Lima Tahun bagi membangunkan industri tempatan dan mengoptimumkan penggunaan peralatan serta kemudahan sedia ada.

Mata wang Jepun yang dikenali sebagai Wang Pokok Pisang dicetak bagi menggantikan mata wang British. Wang ini dicetak tanpa kawalan sehingga menyebabkan inflasi yang teruk kerana lambakan wang tetapi kekurangan barangan di pasaran.

Dasar Sosial

Jepun menutup sekolah Inggeris dan sekolah Cina; sebahagian bangunannya digunakan untuk pentadbiran tentera Jepun. Sistem persekolahan Jepun diperkenalkan untuk membentuk semangat persaudaraan sejagat Hakko Ichiu, mencapai teknologi industri, memupuk disiplin, menerapkan nilai Jepun, menyemai nasionalisme Asia, menghapuskan pengaruh Barat, serta menanam kesetiaan kepada Jepun.

Pendidikan menekankan semangat Jepun Nippon Seishin, menghormati kebudayaan dan Maharaja Jepun Tenno Heika. Pengajaran bahasa Jepun Nippon Go dilaksanakan secara meluas sebagai lingua franca dalam Lingkungan Sekemakmuran Asia Timur Raya. Perhimpunan pagi dimulakan dengan menghadap arah negara Jepun dan menyanyikan lagu kebangsaan Jepun Kimigayo.

Jepun menghormati agama Islam dan adat Melayu serta tidak campur tangan dalam adat resam bagi membendung penentangan tempatan. Kelas pengajian al-Quran dan sekolah agama diteruskan semula; Majlis Agama Negeri dibentuk dan persidangan agama Islam diadakan di Singapura dan Kuala Kangsar. Namun, pegawai agama dimanipulasi secara halus untuk propaganda Jepun melalui masjid dan surau.

Ordinan Kawalan Barangan dan Bahan Penting diperkenalkan bagi mengawal bekalan akibat kekurangan makanan. Catuan makanan dikuatkuasakan menggunakan kad catuan makanan daripada Pejabat Kawalan Makanan untuk barangan asas seperti beras, garam, dan gula. Kempen Tambah Lebih Banyak Makanan digerakkan bagi mencukupkan makanan dalam negeri. Penduduk menjadi lebih kreatif dan berdikari, contohnya menghasilkan tempe daripada biji getah.

Dasar Pentadbiran

Dasar pemerintahan diterima daripada Panglima Agung Japanese Southern Army. Pada peringkat awal, Tanah Melayu digabungkan dengan Sumatera di bawah satu pentadbiran bagi membentuk Kawasan Pertahanan Khas di bawah pasukan tentera Jepun ke-25 yang berpusat di Singapura.

Pada April 1944, pentadbiran Tanah Melayu dan Sumatera diasingkan kerana perbezaan sistem politik dan ekonomi yang ketara di bawah British dan Belanda sebelum perang. Sumatera diletakkan di bawah tentera Jepun ke-25 yang berpusat di Bukit Tinggi, manakala Tanah Melayu di bawah tentera Jepun ke-29 yang berpusat di Taiping, Perak.

Singapura diasingkan daripada Tanah Melayu dan dikenali sebagai Syonan-to, manakala Tanah Melayu dikenali sebagai Malai Baru. Empat negeri Melayu utara, iaitu Perlis, Kedah, Kelantan, dan Terengganu dipindahkan ke bawah pentadbiran kerajaan Thailand.

Sarawak, Sabah, dan Brunei digabungkan menjadi satu unit pentadbiran iaitu Kita Boruneo, diketuai oleh Gabenor Jeneral dan diletakkan di bawah pasukan tentera Jepun ke-37 yang berpusat di Kuching.

Kempeitai ialah pasukan polis tentera yang bertindak ganas, kejam, menyeksa, dan membunuh sesiapa yang disyaki menentang pentadbiran tentera Jepun.

Dasar terhadap Raja-raja Melayu dan Kepimpinan Tempatan

Raja-raja Melayu diiktiraf sebagai ketua dalam hal ehwal agama Islam dan adat Melayu. Mereka diberikan bayaran pencen seperti sebelum perang, tetapi kedudukan sultan diletakkan di bawah pengawasan Gabenor Jepun. Pengiktirafan ini dibuat semasa persidangan Raja-raja Tanah Melayu dan Sumatera di Singapura pada Januari 1943.

Bagi mengatasi kekurangan pegawai serta mendapatkan sokongan penduduk, Jepun memberi peluang kenaikan pangkat kepada pemimpin tempatan yang berpendidikan dan berpengalaman. Jepun juga menubuhkan Koa Kunrenjo di Singapura, Melaka, dan Pulau Pinang untuk melatih serta menanam semangat memperjuangkan cita-cita politik Jepun.

Dasar Ekonomi

Akibat kemelesetan ekonomi, Jepun melaksanakan Sistem Ekonomi Kawalan. Jepun memperkenalkan Rancangan Pengeluaran Lima Tahun dan Jawatankuasa Penyelidikan Bahan untuk mengawal selia pelupusan barangan dan menyelidik kegunaan baharu sumber tempatan.

Jepun juga memperkenalkan Rancangan Perindustrian Lima Tahun bagi membangunkan industri tempatan dan mengoptimumkan penggunaan peralatan serta kemudahan sedia ada.

Mata wang Jepun yang dikenali sebagai Wang Pokok Pisang dicetak bagi menggantikan mata wang British. Wang ini dicetak tanpa kawalan sehingga menyebabkan inflasi yang teruk kerana lambakan wang tetapi kekurangan barangan di pasaran.

Dasar Sosial

Jepun menutup sekolah Inggeris dan sekolah Cina; sebahagian bangunannya digunakan untuk pentadbiran tentera Jepun. Sistem persekolahan Jepun diperkenalkan untuk membentuk semangat persaudaraan sejagat Hakko Ichiu, mencapai teknologi industri, memupuk disiplin, menerapkan nilai Jepun, menyemai nasionalisme Asia, menghapuskan pengaruh Barat, serta menanam kesetiaan kepada Jepun.

Pendidikan menekankan semangat Jepun Nippon Seishin, menghormati kebudayaan dan Maharaja Jepun Tenno Heika. Pengajaran bahasa Jepun Nippon Go dilaksanakan secara meluas sebagai lingua franca dalam Lingkungan Sekemakmuran Asia Timur Raya. Perhimpunan pagi dimulakan dengan menghadap arah negara Jepun dan menyanyikan lagu kebangsaan Jepun Kimigayo.

Jepun menghormati agama Islam dan adat Melayu serta tidak campur tangan dalam adat resam bagi membendung penentangan tempatan. Kelas pengajian al-Quran dan sekolah agama diteruskan semula; Majlis Agama Negeri dibentuk dan persidangan agama Islam diadakan di Singapura dan Kuala Kangsar. Namun, pegawai agama dimanipulasi secara halus untuk propaganda Jepun melalui masjid dan surau.

Ordinan Kawalan Barangan dan Bahan Penting diperkenalkan bagi mengawal bekalan akibat kekurangan makanan. Catuan makanan dikuatkuasakan menggunakan kad catuan makanan daripada Pejabat Kawalan Makanan untuk barangan asas seperti beras, garam, dan gula. Kempen Tambah Lebih Banyak Makanan digerakkan bagi mencukupkan makanan dalam negeri. Penduduk menjadi lebih kreatif dan berdikari, contohnya menghasilkan tempe daripada biji getah.